Omdat kort daarna Mobilodrom tijdens het festival Ensemblia op 26 mei 1979 in Mönchengladbach (D) en tijdens het Holland Festival in juni 1979 op verschillende locaties, zoals Utrecht, Amsterdam en Rotterdam, zou worden opgevoerd, moest er een andere elektrische auto worden gevonden. Deze kregen we van de GES (Gesellschaft für elektrischen Straßenverkehr) in Essen (D). De auto, gebouwd op het chassis van een Volkswagen-bestelwagen, was in 1979 een ontwikkelingsproject dat zich bezig hield met uitlaatgas- en verontreinigingsproblemen en de bouw van accu’s.

Hier werden de sensoren op een frame gemonteerd dat zich op de laadruimte van de bestelwagen bevond. Alle andere onderdelen waren compact op de auto geïnstalleerd.

Mobilodrom was een muzikaal milieuproject dat ook wees op de negatieve invloeden van een stad, bijvoorbeeld op een hoog geluidsniveau op een bepaalde plek in de stad, dat dan als een overbelasting van het geluid werd ervaren.

Met het gebruik van een elektrische auto wees Mobilodrom op een technische ontwikkeling die vandaag de dag realiteit is geworden.

Mobilodrom was gecomponeerd met omgevingsgeluiden, het geluid van de bel en de walvis, symbool voor de destructieve omgang van de mens met zijn milieu.

Daarom werden in Mönchengladbach en tijdens het Holland Festival folders uitgedeeld over het werk van Greenpeace, een organisatie die toen nog relatief onbekend was en die ik wilde steunen.

Het gebruik van omgevingsgeluiden (soundscapes) is tegenwoordig een gangbaar middel binnen de muziek. Een voorloper van deze ontwikkeling is Mobilodrom, dat destijds de aandacht trok omdat het met andere, nieuwe technische en artistieke middelen maatschappelijke verbanden aan het licht bracht.

Michael Fahres, 3 juli 2012