Bij de compositie ‘Piano’ gaat het om ecologische muziek, d.w.z. de compositie laat de relatie zien tussen de pianoklank (microstructuur) en de uiteindelijke muzikale vorm. De pianoklank, een primair akoestisch kenteken, bevat een reeks van informaties, bijvoorbeeld een boventoonreeks, verhoudingen in amplitudes (hardheid van een toon), die met behulp van elektronica hoorbaar worden gemaakt en die de muzikale vorm (macrostructuur) van het stuk bepalen. De compositie richt zich naar de lage snaar ‘b’. Door het aanbrengen van een magnetisch veld (spoel) aan deze snaar wordt door resonantie (trilling) de boventoon
waarneembaar. Door een z.g. vrijwillige resonantie van de primaire geluidsbron( de snaar ‘b’) kunnen ook andere snaren van de piano (secundaire geluidsbron) in beweging worden gezet. Deze beide vormen van resonantie worden de luisteraar door middel van de compositie getoond. De componist heeft de rol van vertaler, die de luisteraar akoestische kentekenen van de pianoklank presenteert en verduidelijkt.