Door de graphic novel ‘Verder’ en een artikel in een Nederlandse krant, heb ik Marc Legendre op het eiland El Hierro leren kennen en waarderen. We waren ‘so fern so nah’ omdat het afgelegen eiland ons eigen isolement ten opzichte van het conventionele onderstreepte.

In de grafische novelle Gäbrik, ons gezamenlijke werk met de gelijknamige hoofdpersoon, wordt het zich terugtrekken, misschien ook de bescherming tegen de media-informatievervuiling waaraan men nauwelijks kan ontsnappen, het duidelijkst getoond.

Gäbrik keerde zich af van de muziekmarkt, van burgerlijke en in zijn ogen oneerlijke waarden; mijn eigen biografie is op sommige punten vergelijkbaar. Zelfs kwaliteit kan in het hedendaagse muziekmoeras met of zonder pers en internet verloren gaan.

Gäbrik: “Er was een concert in Bern gepland, maar de cultuurraad vond het een schande dat mijn werk in een operagebouw zou worden uitgevoerd. De zaak lag extreem gevoelig. Jammer dat men niet op zijn gemak was bij wat ik deed. Ik heb het vaak trachten uit te leggen.
Nieuwsgierigheid, daar had het mee te maken. Je energie richten op wat werkelijk nieuw is.
“Gäbrik heeft eerder een herkenbare houding dan een herkenbare stijl”, schreef de Berner Zeitung.
Men deed geen enkele moeite om mijn leven te redden.”

Voor deze graphic novel ‘Gäbrik, een prachtige vergetelheid’ (2017) heb ik een aantal composities gemaakt.
Ik wilde niet alleen de afzonderlijke scènes van het verhaal muzikaal illustreren en ze misschien in een ander licht laten schijnen. Het ging ook om een herinnering aan mijn oude stukken, die ik fragmentarisch uit de vergetelheid haalde en in een nieuwe context plaatste. Deze herinterpretatie creëerde muziek die heden en verleden met elkaar verbond. Zelfs muziekstijlen van verschillend karakter staan zonder waarde naast elkaar. Door hun combinatie krijgt de muziek een expressie die de tekst en beelden van Legendre met mijn muziek verbindt. De geluidsopnames van de trams zijn gemaakt in Amsterdam, Grenoble en Lissabon. De omgevingsgeluiden zijn opgenomen op de luchthavens van Santa Cruz de Tenerife, Lissabon en Schiphol.
Twee van de composities zijn bewerkt door de musici Arno Peeters en Kurt Dahlke.